دوره 16، شماره 4 - ( 1392 )                   جلد 16 شماره 4 صفحات 67-81 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Ghaedi S, Hassanpour-Ezatti M, Naji T, Rahmanifar M S. Comparison of Tissue Damages Resulting from Chronic Administration of Manganese Dioxide Nano- and Microparticles on the Liver, Kidneys and Testes of Rats. MJMS. 2014; 16 (4) :67-81
URL: http://journals.modares.ac.ir/article-30-2239-fa.html
قائدی صدیقه، حسن پورعزتی مجید، ناجی طاهره، رحمانی فر محمدصفی. مقایسه آسیب‏های بافتی حاصل از تجویز مزمن نانو و میکرو ذره دی اکسید منگنز بر بافت‏های کبد، کلیه و بیضه موش‏های بزرگ. پژوهش‌های آسیب‌شناسی زیستی. 1392; 16 (4) :67-81

URL: http://journals.modares.ac.ir/article-30-2239-fa.html


1- گروه سم‏شناسی، واحد علوم دارویی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2- گروه زیست‏شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
3- دانشکده علوم دارویی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
چکیده:   (3823 مشاهده)
هدف: این پژوهش به بررسی آسیب‏های بافتی ناشی از تجویز زیرجلدی مزمن میکرو و نانو ذره اکسید منگنز بر بافت‏های کبد، کلیه و بیضه موش‏های بزرگ پرداخته است. مواد و روش‏ها: موش‏ها (210 سر) به سه گروه کنترل، دریافت کننده نانو و میکرو ذره اکسید منگنز تقسیم شدند. موش‏ها در گروه‏های تجربی، هر دو هفته یک‏بار به مدت 14 هفته به صورت زیرجلدی محلول حاوی نانو یا میکروذرات دی اکسید منگنز (100 میکروگرم/کیلوگرم) را دریافت ‏کردند. تعداد 5 سر موش از هر گروه به طور تصادفی هر دو هفته انتخاب و بافت‏های کبد، کلیه و بیضه آن‏ها برای بررسی بافت‏شناسی جمع‏آوری ‏شد. ابتدا آسیب‏های بافتی توسط رنگ‏آمیزی هماتوکسیلین- ائوزین ارزیابی شد، سپس برش‏های بافت کلیه و کبد به ترتیب توسط رنگ‏آمیزی جونز و تری کروم ماسون رنگ‏آمیزی شدند. تغییر در ضحامت غشای پایه و تعداد سلول‏های بخش‏های مختلف نفرون‏های کلیه در گروه‏های مختلف توسط نرم‏افزار Image Tools 2 اندازه‏گیری شد. نتایج: بافت کبدی در گروه‏های نانو و میکرو ذره از نظر بافت‏شناسی آسیب‏های شدیدی را نشان داد. توده‏های ابری شکلی در درون سیتوپلاسم سلول‏های کبدی مشاهده شدند. ساختار بافتی و مجاری صفراوی کبد دچار به هم ریختگی شدید شدند و علایم التهاب و واکنش مجاری در بافت کبدی مشاهده شد. رسوب ذرات در غشای پایه نفرون‏ها و کاهش معنی‏دار در سلول‏های گلومرول‏ها و لوله خمیده نزدیک نفرون‏ها در گروه نانو ذرات در مقایسه با کنترل و میکرو ذرات مشاهده شد. برخی معیارهای ساختاری و عملکردی بافت بیضه در گروه دریافت کننده نانو ذرات تغییرات پاتوبیولوژیکی معنی‏داری را نشان دادند. نتیجه‏گیری: تجویز نانو ذرات دی اکسید منگنز در مقایسه با میکرو ذرات با یک دوز ثابت سبب بروز آسیب‏های بافتی شدیدتری در بافت‏های مورد بررسی شدند. کاهش اندازه ذرات اکسید منگنز از حد میکرومتر به نانومتر به نظر می‏رسد که سبب تشدید مکانیسم‏های آسیب‏رسان این ذرات بر بافت‏های مورد بررسی شده است.
متن کامل [PDF 2374 kb]   (3252 دریافت)    
نوع مقاله: مقاله پژوهشی | موضوع مقاله: آسیب شناسی زیستی|سم شناسی
دریافت: ۱۳۹۲/۹/۱۱ | پذیرش: ۱۳۹۲/۱۰/۲۱ | انتشار: ۱۳۹۲/۱۱/۱

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code