دوره 13، شماره 2 - ( 1389 )                   جلد 13 شماره 2 صفحات 11-21 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Roghani M, Baluchnejadmojarad T, Amiri K. Antinociceptive effect of chronic administration of the flavonoid hesperetin in diabetic rats: Behavioral evidence. MJMS. 2010; 13 (2) :11-21
URL: http://journals.modares.ac.ir/article-30-4757-fa.html
روغنی مهرداد، بلوچ ‏نژاد مجرد توراندخت، امیری خدیجه. بررسی اثر ضد دردی تجویز دراز مدت فلاونوئید هسپرتین در موش صحرایی دیابتی: شواهد رفتاری. پژوهش‌های آسیب‌شناسی زیستی. 1389; 13 (2) :11-21

URL: http://journals.modares.ac.ir/article-30-4757-fa.html


1- دانشیار، گروه فیزیولوژی و مرکز تحقیقات گیاهان دارویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
2- استاد، گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
3- دانشجوی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
چکیده:   (2388 مشاهده)
هدف: در این بررسی اثر ضد دردی تجویز دراز مدت فلاونوئید هسپرتین در موش‏های صحرایی دیابتی شده توسط استرپتوزتوسین در دو آزمون فرمالین و غوطه‏ور کردن دم در آب داغ ارزیابی شد. مواد و روش‏ها: موش‏ها به شش گروه کنترل، کنترل تحت تیمار با هسپرتین، دیابتی دریافت کننده سدیم سالیسیلات، دیابتی و دیابتی تیمار شده با هسپرتین یا گلیبن کلامید تقسیم شدند. هسپرتین نیز 1 هفته پس از القای دیابت به میزان 10 میلی‏گرم بر کیلوگرم به‏صورت داخل صفاقی و یک روز در میان به‏مدت 6 هفته تجویز شد. در پایان کار، تحمل درد حرارتی با استفاده از آزمون غوطه‏ور شدن دم در آب داغ و میزان احساس درد در آزمون فرمالین ارزیابی شد. نتایج: نمرات درد در موش‏های دیابتی در دو مرحله حاد و مزمن در آزمون فرمالین به‏طور معنی‏دار بیشتر از موش‏های کنترل بود و درمان با هسپرتین به‏مدت 6 هفته موجب کاهش معنی‏دار در نمرات درد در دو مرحله حاد و مزمن به‏ویژه مرحله مزمن شد (05/0P<). از نظر تحمل درد حرارتی نیز حالت دیابت موجب کاهش زمان تأخیر در بیرون کشیدن دم از آب شد (01/0P<) و درمان با هسپرتین موجب افزایش معنی‏دار این زمان در مقایسه با گروه دیابتی تیمار نشده شد (05/0P<). نتیجه‏گیری: تجویز دراز مدت هسپرتین به‏مدت 6 هفته موجب افزایش تحمل درد حرارتی و کاهش احساس درد شیمیایی در حد کم در مدل تجربی دیابت قندی القا شده توسط استرپتوزوتوسین شد که این می‏تواند به‏عنوان یک درمان کمکی در هیپرآلژزی دیابتی مطرح شود.
متن کامل [PDF 479 kb]   (2006 دریافت)    

دریافت: ۱۳۸۸/۱۱/۲۱ | پذیرش: ۱۳۸۹/۳/۲۶ | انتشار: ۱۳۸۹/۴/۱۶

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code