دوره 14، شماره 1 - ( 1390 )                   جلد 14 شماره 1 صفحات 59-69 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Farshdousti Hagh M, Noruzinia M, Mortazavi Y, Soleimani M, Kaviani S, Mahmoodinia Maymand M. Epigenetic changes of RUNX2 and DLX5 genes in osteoblastic differentiation induced by zoledronic acid in mesenchymal stem cells. MJMS. 2011; 14 (1) :59-69
URL: http://journals.modares.ac.ir/article-30-7995-fa.html
فرش دوستی حق مجید، نوروزی نیا مهرداد، مرتضوی یوسف، سلیمانی مسعود، کاویانی سعید، محمودی نیا میمند مریم. بررسی نقش اپی‏ژنتیکی ژن‏های RUNX2 و DLX5 در تمایز استئوبلاستیک سلول‏های بنیادی مزانشیمی ناشی از داروی زولدرونیک اسید. پژوهش‌های آسیب‌شناسی زیستی. 1390; 14 (1) :59-69

URL: http://journals.modares.ac.ir/article-30-7995-fa.html


1- گروه هماتولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2- استادیار، گروه هماتولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران کدپستی: 111-14155
3- دانشیار، گروه پاتولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زنجان
4- استادیار، گروه هماتولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
5- مرکز تحقیقات سلولی مولکولی و سلول‏های بنیادی صارم، تهران، ایران
چکیده:   (2644 مشاهده)
هدف: زولدرونیک اسید به‏عنوان یکی از درمان‏های بیماری استئوپورز در تمایز سلول‏های بنیادی مزانشیمی نقش دارد. با این حال مکانیسم اثر این دارو در القای تمایز استئوبلاستیک سلول‏های بنیادی مزانشیمی هنوز به‏خوبی شناخته نشده است. بر این اساس در این تحقیق تأثیر زولدرونیک اسید روی متیلاسیون پروموتر ژن‏های RUNX2 و DLX5 ارزیابی شد. مواد و روش‏ها: سلول‏های بنیادی مزانشیمی انسانی پس از جداسازی و تکثیر، تحت تیمار ضربانی با زولدرونیک اسید با غلظت نهایی 5 میکرومولار به‏مدت 3 ساعت قرار گرفتند و به‏مدت 3 هفته در محیط تمایزی کشت داده شدند. استخراج DNA در هفته‏های اول، دوم و سوم تمایز استئوبلاستیک و همچنین از سلول‏های بنیادی مزانیشیمی صورت گرفت. پس از تیمار DNA با سدیم بی‏سولفیت، آزمایش PCR اختصاصی متیلاسیون با استفاده از آغازگرهای متیله و غیر‏متیله به‏منظور ارزیابی متیلاسیون پروموتر ژن‏های RUNX2 و DLX5 انجام شد. نتایج: نتایج آزمایش PCR اختصاصی متیلاسیون با آغازگرهای متیله و غیرمتیله برای ژن‏های RUNX2 و DLX5 در سلول‏های تمایز یافته استئوبلاستی و سلول‏های بنیادی مزانشیمی مثبت بود. بر این اساس وضعیت متیلاسیون ناحیه پروموتری ژن‏های RUNX2 و DLX5 نشان دهنده متیلاسیون ناکامل است. نتیجه‏گیری: ژن‏های RUNX2 و DLX5 در تمایز استئوبلاستیک ناشی از داروی زولدرونیک اسید تغییر آرایش متیلاسیون نمی‏دهند. نتایج بررسی حاضر نشان داد که زولدرونیک اسید به‏واسطه مکانیسم‏های اپی‏ژنتیکی به‏ویژه متیلاسیون پروموتر منجر به تمایز استئوبلاستیک سلول‏های بنیادی مزانیشیمی نمی‏شود. بر این اساس، مکانیسم اثر داروی زولدرونیک اسید در سلول‏های بنیادی مزانشیمی در القای تمایز می‏تواند یک مسیر مستقل از تغییرات اپی‏ژنتیکی در این دو ژن باشد.
متن کامل [PDF 1173 kb]   (2787 دریافت)    
نوع مقاله: مقاله پژوهشی | موضوع مقاله: ژنتیک پزشکی
دریافت: ۱۳۸۹/۱۱/۱ | پذیرش: ۱۳۸۹/۱۲/۱۰ | انتشار: ۱۳۹۰/۱/۳۱

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code